مقدمه:

يکي از دلايل فاصله زياد ميان سينماي ايران و سينماي جهان، کمبود تجهيزات مدرن و نبود علم و اطلاعات به روز است. بي شک تنها راه حل بهبود شرايط ساخت فيلم هاي سينمايي به لحاظ کيفي واردات تجهيزات و آموزش صحيح و کاربردي است؛ اما بالا بودن هزينه تجهيزات و شرايط گمرکي استفاده از آن را با مشکل روبرو کرده است و در واقعيت حتي اگر تجهيزات روز دنيا به سينماي ايران راه يابند به علت عدم وجود دانش و اطلاعات، اين تجهيزات به تزئينات سينما بدل مي شوند و نمي توانند در پيشرفت سينماي ايران نقش مفيدي ايفا کنند. در اين شرايط شايد بتوان با آموزش هاي کاربردي و علمي در بهبود کيفيتِ تکنيک و ساختار فيلم قدمي برداشت.

حال در بيماري چند جانبه سينماي ايران آنچه در نبود تجهيزات به روز و دانش آکادميک، تخصصي و کاربردي وجود دارد، تنها تجربه پيشکسوت هاي اين حرفه است. تجربه اي که دست يافتن به آن خود با محدوديت روبرو است. شاهد اين سخن را مي توان از تعداد افراد حرفه اي که توسط پيشکسوت ها در گذر ساليان دراز پرورش داده شده اند، يافت. با فراهم آوردن شرايط آموزشي درست مي توان امکان دسترسي به گنجينه تجربه را براي افراد بسياري ميسر کرده، در عين حال از پرداخت هزينه گزاف براي کسب تجربه نيز جلوگيري نمود. چرا که روند شاگردي تا استادي براي هر فرد در گذر زمان طولاني و با صرف هزينه بالا براي خود و عوامل کار روبرو است، ولي با آموزش صحيح و مستمر مي توان رسيدن به تجربه کاري و ورود به کار حرفه اي را به حداقل رساند.

بنابراين نياز به دانش، انتقال درست و کارآمد، امکان بهره وري از تجهيزات همگي ضرورت حضور مرکز يا منبعي براي انتقال، ارائه علمي، تخصصي و کاربردي اين دانش را به وضوح نشان مي دهد.